Ασωνίτης Αλέξανδρος Μ. – Πράσινο σύννεφο

Καθαρμοί

prasinosynnefo — Mon, 06 Jun 2022 15:29:08 +0000

17 Ιουλίου 2011, χαράματα: Στα κατεχόμενα της Κύπρου βρίσκονται δολοφονημένα τα 94 παιδιά που είχαν απαχθεί δυο μέρες πριν. 17 Ιουλίου 2011, απόγευμα: Φορώντας ένα κατακόκκινο ματωμένο κουστούμι παραδίδεται ως αυτουργός των φόνων ο Βραζιλιάνος ιδιοκτήτης ξενοδοχείων Κάρλος Λόπεζ Εντίνιο Αλβάρο. Τι σχέση έχει με την φρικιαστική αυτήν εκατόμβη ο νοσηλευόμενος του Δρομοκαΐτειου Διονύσης Ταλλανδιανός, ο Βήτα (όπως αυτοαποκαλείται), που περιπλανιέται στο όρος Αιγάλεω την Πρωτομαγιά του 2017; Οι Καθαρμοί αφηγούνται την ιστορία του Διονύση Ταλλανδιανού, που 37 χρόνια μετά την εξολόθρευση της οικογένειάς του κατά την τούρκικη εισβολή το 1974 επιστρέφει στα κατεχόμενα με βραζιλιάνικο όνομα, αγοράζει ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στην Κερύνεια και οργανώνει τους φόνους των παιδιών. Αλλά θύμα του είναι και ο νοσηλευόμενος του Δρομοκαΐτειου. Οι Καθαρμοί αποτελούν το τελευταίο μέρος της μυθιστορηματικής τριλογίας «Πένθος και έξαρση», που ο Αλέξανδρος Μ. Ασωνίτης έγραφε επί δέκα και πλέον χρόνια. «ΤΤάφο! Εκδίκηση! Δειλέ!», οι φωνές γαντζώνονται στα βλέφαρά του, «ΤΤάφο! Εκδίκηση!», τον σπρώχνουν, τον πετάνε, τον ποδοπατάνε, «Εκδίκηση! Δειλέ!», σκοντάφτει, σηκώνεται, σκοντάφτει, τον κυνηγάνε… πού ’ν’ η πύλη του νεκροταφείου, πού ’ν’ το σπίτι της Κλαούντιας, ο Ατλαντικός, πού πέφτει η Ελλάδα, η Κύπρος, πού ’ναι λακκουβιασμένοι οι δικοί του… …αλλά ο Βήτα, «γεια σου, Θοδωράκη!» φώναξε με πάθος, σαν να φώναζε στον εαυτό του που χόρευε ζεμπέκικο, και του ξέφυγε ένας λυγμός που απορροφήθηκε απ’ τα σπασίματα όταν ο τυφλός τραγουδιστής…

Εκδίκηση

prasinosynnefo — Mon, 06 Jun 2022 15:25:34 +0000

17 Ιουλίου 2011, χαράµατα: Στα κατεχόµενα της Κύπρου βρίσκονται δολοφονηµένα και τα 94 παιδιά που είχαν πέσει θύµατα απαγωγής δυο µέρες πριν.

17 Ιουλίου 2011, απόγευµα: Φορώντας ένα κατακόκκινο µατωµένοκουστούµι παραδίδεται ως αυτουργός των φόνων ο Βραζιλιάνος επιχειρηµατίας-ιδιοκτήτης ξενοδοχείων Κάρλος Λόπεζ Εντίνιο Αλβάρο.

Ποια σχέση µπορεί να έχει µ’ αυτήν την φρικιαστική εκατόµβη ένας θυρωρός του Δροµοκαΐτειου Ψυχιατρικού Νοσοκοµείου Αττικής, ο αποκαλούµενος Βήτα;

Η Εκδίκηση αφηγείται την ιστορία του Διονύση Ταλλανδιανού, που τριάντα επτά χρόνια µετά την εξολόθρευση της οικογένειάς του κατά την τούρκικη εισβολή το 1974, επιστρέφει στα κατεχόµενα µε άλλη ταυτότητα, αγοράζει ένα εγκαταλελειµµένο ξενοδοχείο έξω απ’ την Κερύνεια και στήνει ένα εφιαλτικό σκηνικό.

Η Εκδίκηση αποτελεί το δεύτερο µέρος της µυθιστορηµατικής τριλογίας Πένθος και Έξαρση, την οποία ο Αλέξανδρος Μ. Ασωνίτης έγραφε τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια.

…ότι η εκδίκηση είναι σαν το νερό ενός απ’ τους καταρράκτες του «Λαιµού του Διαβόλου», που κάνουν τόσο θόρυβο για να διαλαλήσουν την νεκρή παρουσία τους, αλλά ο Ταλλανδιανός ξαναγύρισε στον γκρεµό για να πει στους καταρράκτες και τους είπε ότι,

– Το µέγιστο και ύψιστο δράµα του ανθρώπου είναι πως δεν υπάρχει κανείς εκτός απ’ αυτόν για να το θαυµάσει!

– Τι οµορφιά θ’ αποµείνει στον κόσµο, όταν εκλείψει το ανθρώπινο δράµα;

Εκτέλεση

prasinosynnefo — Mon, 06 Jun 2022 15:22:10 +0000

17 Ιουλίου 2011, απόγευµα: Φορώντας ένα κατακόκκινο µατωµένο κουστούµι παραδίδεται ως αυτουργός των φόνων ο Βραζιλιάνος ιδιοκτήτης ξενοδοχείων Κάρλος Λόπεζ Εντίνιο Αλβάρο.

Ποια σχέση µπορεί να έχει µε αυτούς τους φόνους ένας θυρωρός του Δροµοκαΐτειου Ψυχιατρικού Νοσοκοµείου Αττικής, ο αποκαλούµενος Βήτα;

Η Εκτέλεση αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου, του Διονύση Ταλλανδιανού, που, τριάντα επτά χρόνια µετά την εξολόθρευση της οικογένειάς του κατά την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο το 1974, επιστρέφει µε άλλη ταυτότητα, αγοράζει ένα εγκαταλελειµµένο ξενοδοχείο έξω απ’ την Κερύνεια και ετοιµάζει ένα εφιαλτικό σχέδιο.

Η Εκτέλεση αποτελεί το πρώτο µέρος της µυθιστορηµατικής τριλογίας Πένθος και Έξαρση, την οποία ο Αλέξανδρος Ασωνίτης έγραφε τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια.

…καταπίνοντας την πίκρα και τον σπαραγµό της που δεν θέλησε, ο Νιονίζιό της, να ξεχάσει, αλλά πάνω-πάνω µόνο, µόνο στα ψέµατα να ξέχναγες, Νιονίζιο, και να συνέχιζες κανονικά την ζωή σου, γιατί και το να ξεχνάς έπος άγραφτο αραψώδητο είναι, αν πρόκειται να επιζήσεις για να θυµάσαι ό,τι ξέχασες επίτηδες, αλλά και γιατί όποιο δράµα δεν αποδραµατοποιείται χάνει την ικµάδα του πένθους του.