Όταν ο κύριος Γιώργος συναντά τη Ζωή, στον περίκλειστο παράδεισο που έχει δημιουργήσει εκείνη για τον μονάκριβο γιο της Ντίνο, όλα αλλάζουν. Η δίνη της αδιάρρηκτης σχέσης τους –όπου κάθε τρίτος μοιάζει περιττός– τον καταπίνει αμαχητί. Ο κύριος Γιώργος γίνεται «δικός» τους. Όσο για τον Ντίνο, που προσπαθεί να ξεφύγει από την ασφυκτική μητρική αγκαλιά, το δικό του σύμπαν καταρρέει όταν ανακαλύπτει μια κρυμμένη οικογενειακή αλήθεια.

Ένα παλίμψηστο μικρών και μεγάλων ιστοριών με φόντο τη Θεσσαλονίκη που αναδύει εικόνες, μυρωδιές και ήχους από χαμένα καλοκαίρια, σκιαγραφώντας τις πολιτικές εξελίξεις μιας ολόκληρης εποχής. Ένα μυθιστόρημα που ανατέμνει τις προσωπικές σχέσεις και επιλογές των χαρακτήρων του κάτω από τον μολυβένιο ουρανό της Ιστορίας. Τελικά είναι εκείνη ή ο συγγραφέας που γράφει τον επίλογο;

Και η Αλεξάνδρα; Ίσως μπορέσει κάποια μέρα να χορέψει.

Σήμερα ξύπνησα μ’ ένα αίσθημα έλλειψης. Είχα γυρίσει από ένα μεγάλο ταξίδι κι αυτό που ένιωσα ήταν ότι μου έλειπε ένας κήπος. Ήθελα να σηκωθώ και ν’ ασχοληθώ μόνο με τα τριαντάφυλλά μου. Να κόψω τα ξερά τα φύλλα, να ανακατέψω το χώμα τους, να βάλω τα δάχτυλά μου μέσα βαθιά στις ρίζες τους και να μαντέψω τις ανάγκες τους. Μ’ αυτή τη σκέψη βγήκα στο μπαλκόνι και κοίταξα μελαγχολικά τις λίγες γλαστρούλες που μου είχαν απομείνει από την τελευταία μετακόμιση. Τρία γεράνια, τρεις φτέρες, ένα μικρό γιασεμί, ένα φυλλόδεντρο, τρεις γαρδένιες υπό ανάπτυξη, μια Ζάκυνθος, ένας Βόλος, μια Τεργέστη. Συνήθως τα φώναζα με τα ονόματα της πόλης που τα είχα βρει ή τα ονόματα αυτών που μου τα είχαν χαρίσει, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν θυμόμουν ποτέ τις αληθινές τους ονομασίες.
Απόσπασμα από το βιβλίο

Ομολογώ ότι είμαι διεστραμμένα περίεργος και όταν βρίσκω την κατάλληλη ευκαιρία υποκύπτω εύκολα, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει, στον πειρασμό της περιέργειας, αλλά θέλω να πιστεύω ότι διαθέτω αυτό το είδος της περιέργειας που απλώς ερεθίζει καλοπροαίρετα ή ίσως ελάχιστα σκωπτικά το πνεύμα για να το διατηρεί πάντα σε εγρήγορση δίχως να το καταπονεί με δαιδαλώδεις συνειρμούς που στοχεύουν στην ψυχολογική εμβάθυνση.
Απόσπασμα από το βιβλίο

Η κοσμική Αθήνα έχει μετατραπεί σε κέντρο διεθνούς κατασκοπείας ενώ οι πολεμικές ιαχές της ναζιστικής Γερμανίας αντηχούν σε όλη την Ευρώπη.
Χάρη σε ένα τυχαίο γεγονός, ο νεαρός αξιωματικός της Αστυνομίας Νίκος Αγραφιώτης αναλαμβάνει την πρώτη του αποστολή. Να εξιχνιάσει τη στυγερή δολοφονία ενός πρωταθλητή πυγμαχίας.

Ο Αγραφιώτης θα μπλέξει με τη σκοτεινή πλευρά της πόλης και θα περιηγηθεί στα μεγάλα σαλόνια προκειμένου να εξιχνιάσει το έγκλημα, αλλά θα διαπιστώσει ότι ο κύκλος του αίματος μόλις έχει ξεκινήσει.
Στην έρευνά του σε κακόφημα στέκια και πολυτελείς επαύλεις θα συναντήσει τζογαδόρους, μυστηριώδεις γυναίκες, πράκτορες και ανθρώπους του χρήματος σε μια Ελλάδα που ψάχνει κατεύθυνση μπροστά στη φωτιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μαζί με μία ντίβα της τζαζ θα προσπαθήσει να ανακαλύψει την αλήθεια και θα έρθει αντιμέτωπος με το τέρας που γιγαντώνεται στα σωθικά της ανθρωπότητας.

Η πρώτη αποστολή του Νίκου Αγραφιώτη.

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος χάνει, με τρόπο ανεξήγητο, κάτι πολύ σημαντικό. Η απώλεια πρέπει να μείνει επτασφράγιστο μυστικό, γιατί αν μαθευτεί, κινδυνεύει η εξουσία του.

Η Αννίτσα Τομπέζη, μέντιουμ, καφετζού, και προσωπική χαρτορίχτρα της Δέσποινας Παπαδοπούλου, αποκτά, ως διά μαγείας, το απωθητικό αλλά ανεκτίμητο αντικείμενο – και δεν ξέρει τι να το κάνει.

Γιατί έχει ήδη λερωμένη τη φωλιά της: έχει κι αυτή ένα μυστικό, που αν ανακαλυφθεί, θα οδηγήσει την ίδια, τον γιο της, και τον εραστή της στο απόσπασμα.

Κι οι μέρες περνούν, και τα θεμέλια της δικτατορίας τρίζουν, κι όλα μοιάζουν να περιστρέφονται γύρω από ένα πρωτοφανές αίνιγμα, που πλέει μέσα σ’ ένα βάζο με φορμόλη.

Μια μαύρη κωμωδία για τις μαύρες μέρες της επταετίας, για το θηρίο του εγωισμού και το μυστήριο του έρωτα.

Της χούντας το πουλί: ποιος τολμάει να το πιάσει;

Ο Νάσος Λύρας, ελληνικής καταγωγής και συνταξιούχος Gastarbeiter «πολυτελείας» στο Μόναχο, ξετυλίγει ένα κουβάρι σκέψεων και αναμνήσεων από την Ελλάδα και από τη Γερμανία που τον οδηγούν να θυμηθεί αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «ξεχασμένες λέξεις». Αυτές έρχονται από το βάθος του χρόνου, πάντα στη μητρική του γλώσσα, αυτήν που ο ίδιος έχει πάψει να χρησιμοποιεί για να μην του θυμίζουν έναν παλιό καλά κρυμμένο εαυτό.
Πού θα βγάλει αυτή η άκρη του κουβαριού και πώς θα καταλήξει η ιστορία αυτή να είναι κάτι παραπάνω από ένα κρυφό ημερολόγιο;

Όταν επιστρέφεις σε ένα σπίτι όπου έχεις ζήσει τα χρόνια που καθόρισαν
την κατοπινή σου ζωή είτε σαν παράδεισος που επιθυμείς κάποτε να
τον ξαναβρείς είτε σαν φυλακή από την οποία θέλησες να δραπετεύσεις,
είναι σαν να συναντάς το φάντασμα εκείνου του εαυτού σου – κάποιου
που δεν υπάρχει σήμερα. Τα άδεια δωμάτια, τα λίγα παλιά έπιπλα που
απέμειναν στον χώρο, τα κλειστά παράθυρα που γνωρίζεις τη θέα στην
οποία θα ανοίξουν σηκώνοντας το μάνταλο ή τραβώντας την κορδέλα
του ρολού, ο ήχος των βημάτων στα πατώματα που τώρα αντηχεί αλλιώτικα
ανάμεσα σε γυμνούς τοίχους, μια γωνία που συνήθιζε να κάθεται
κάποιος δικός σου, οι κλειστές βρύσες στο μπάνιο και στην κουζίνα
που σε καλωσορίζουν σαν παλιοί φίλοι, όλα φέρνουν τον ίλιγγο της
επιστροφής στον χρόνο. Έζησα στ’ αλήθεια κάποτε εδώ; Και υπήρξανε
στ’ αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι που το άφησαν έτσι φεύγοντας τελευταίοι
με την ελπίδα να σε ξαναδούν να μπαίνεις και να ζεις κοντά τους;
Αυτή η επιστροφή σου δίνει το αίσθημα πως στη ζωή σου σαν να
έχει μεσολαβήσει ένα τεράστιο διάλειμμα, μια μακρά απουσία από
την πραγματικότητα, το περιβάλλον που θυμάσαι να σε περιείχε κάποτε.
Απόσπασμα από το βιβλίο

ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Ο Αλέξης Πανσέληνος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή Έλληνες συγγραφείς.
Καθημερινή

Ο συγγραφέας που αποδεικνύει με κάθε βιβλίο του ότι η λογοτεχνία διασώζει την ιστορία.
Φιλελεύθερος